Η ΙΣΤΟΡΙΑ
Αυτός ο τόπος που σήμερα ονομάζεται Μυλοπόταμος, δεν μπορεί να κλειστεί και να χωρέσει μέσα σε λέξεις και στεγανά. Αυτός ο τόπος, που από τα ψηλά βουνά μπορεί να φτάνει μέχρι τα γαλανά νερά του ποταμού και στη συνέχεια να συναντά τα φουρτουνιασμένα κύματα των ακτών του, δεν μπορεί να φυλακιστεί σε σύνορα και κανόνες.
Οι άνθρωποι που κατοικούν και καλλιεργούν τη γη του, δεν είναι μόνο αγρότες, έμποροι, φιλόσοφοι, μαθηματικοί και αστροφυσικοί. Δεν είναι μόνο του θεού και των αγίων, μα γνωρίζουν καλά και τα στοιχεία της φύσης, τα λόγια των ανέμων, τις προφητείες των μάγων και των γυρολόγων. Είναι ένα μεγάλο συνονθύλευμα λαών που μέσα από επικές μάχες αλλά και ειρηνικές συμμαχίες κατάφερε να βρει το σημείο τομής. Ένας κυκεώνας διάσπαρτων οίκων που με τα χρόνια ενώθηκαν, δημιουργώντας τον σημερινό Μυλοπόταμο.
Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή… Κατά τα πρώιμα χρόνια υπήρχαν δύο μεγάλα βασίλεια. Το ένα επικρατούσε ορεινά, ενώ το άλλο όπου ξεκίνησαν όλα, επικρατούσε δίπλα στο γέρικο ποτάμι. Ο τότε βασιλιάς Ευάγγελος ο Α΄ με την βοήθεια του συμβουλίου του και του ιερατείου, δημιούργησαν έναν αμερόληπτο, αδέκαστο και αξιοκρατικό μηχανισμό διαδοχής, έτσι ώστε, ποτέ να μην σφετεριστεί ο θρόνος. Οι οίκοι θα διεκδικούσαν την βασιλεία, διαδεχόμενοι ο ένας τον άλλο, όχι με πολέμους και μάχες, αλλά με έναν αδιάβλητο τρίμερο αγώνα. Προκειμένου να διασφαλιστεί η μετάβαση που θα γινόταν στον πιο άξιο οίκο, έθεσε σε λειτουργία έναν κανόνα, πλαίσιο των δοκιμασιών εξυπνάδας, ικανότητας, ταχύτητας, συνεργασίας και ομαδικότητας. Ο νικητής, θα αποτελούσε τον βασιλικό οίκο που θα αναλάμβανε την εξουσία για τα επόμενα 100 χρόνια, δημιουργώντας με την σειρά του στο τέλος της θητείας του, τις συνθήκες ώστε να τον διαδεχτεί ο ικανότερος.
Για να συμμετέχουν στον αγώνα οι ανυπότακτοι και μεμονωμένοι μέχρι τότε πολίτες, συσπειρώθηκαν και δημιούργησαν ισχυρούς οίκους με ιδιαίτερα γεωγραφικά κριτήρια και ισχυρές προσωπικές σχέσεις. Ωστόσο, το ιερατείο του βασιλιά κρίνοντας ανέτοιμους τους νεοσύστατους οίκους, δεν επέτρεψε την ανάληψη της βασιλείας έως ότου κρίνει και αποφανθεί ότι είναι κατάλληλοι να τον διαδεχθούν. Τρείς ολόκληρους αιώνες το ιερατείο έκρινε ανάξιους τους οίκους.
Σύμφωνα λοιπόν με τα ορισθέντα, οι οίκοι εναλλάσσονταν τόσο από τον βασιλιά, όσο και υπό τον φόβο της κατάρας ανά τους αιώνες. Αν και δεν είχε με κάποιο τρόπο επαληθευτεί, οι τοπικοί θρύλοι ολοένα την ενίσχυαν, διαιωνίζοντας την σαν κάτι που επρόκειτο να έρθει. Έτσι οι οίκοι το αποδέχονταν, οργανώνοντας επιμελώς την επόμενη διαδοχή, στην μεταγενέστερη εκατονταετία.
Αναφορικά βασίλευσαν οι εξής οίκοι:
4ο αιώνα – Οίκος Τσαχπινομπιρμπιλιάρηδες
5ο αιώνα – Οίκος Τρέχα Γύρευε
6ο αιώνα – Οίκος Budalia
7ο αιώνα – Οίκος Χουμεριανοί Ιχνηλάτες
8ο αιώνα – Οίκος Budalia
9ο αιώνα – Οίκος Τσαχπινομπιρμπιλιάρηδες
10ο αιώνα – Οίκος Budalia
11ο αιώνα – Οίκος Θαλασσοβρεγμένοι
12ο αιώνα – Οίκος Τρέχα Γύρευε
13ο αιώνα – Οίκος Κίτρα
14ο αιώνα – Οίκος Budalia
15ο αιώνα – Οίκος Θαλασσοβρεγμένοι
16ο αιώνα – Οίκος Ζαβολιάρηδες
17ο αιώνα – Οίκος Κίτρα
18ο αιώνα – Οίκος Τσαχπινομπιρμπιλιάρηδες
Κατά τον 19ο αιώνα, συνέβη το αναπάντεχο που έμελλε να αλλάξει το ρου της διαδοχής της βασιλείας παντοτινά. Πρωτόγνωρο και ανήκουστο για την ιστορία του τόπου στον Μυλοπόταμο. Ότι φοβόντουσαν τόσους αιώνες πήρε ” σάρκα και οστά”. Ο τότε βασιλεύων οίκος Στραβά Κουλούκια δεν οργάνωσε την διαδοχή όπως προβλέπονταν στα 100 χρόνια αλλά κράτησε την βασιλεία για άλλα τόσα χρόνια. Παρεπόμενο της επιλογής αυτής ήταν η επιβεβαίωση του χρησμού. Συνδέοντας τον λοιπόν με μια φοβερή πανδημία, μια ασθένεια που ξεκίνησε από τον λαιμό και έπληττε όλο το σώμα των ανθρώπων, με τον επικείμενο θάνατό τους. Από φόβο και ανάγκη οι άνθρωποι του Μυλοποτάμου βρέθηκαν απομονωμένοι στα σπίτια τους και κάθε δράση εμπορίου, συναλλαγών, εκπαίδευσης και απλής αλληλεπίδρασης σταμάτησε. Δρόμοι ερήμωσαν, τα μαγαζιά έκλεισαν και οι καμπάνες ακόμη σιώπησαν. Η κατάρα είχε επαληθευτεί…
Άμεση δράση εμφανώς των γεγονότων, ανέλαβε το ιερατείο του οίκου “Στραβά Κουλούκια” προκειμένου να αντιμετωπιστεί η ασθένεια. Σαν προτεινόμενη λύση δόθηκε η διεξαγωγή των δοκιμασιών για την άμεση μετάβαση της βασιλείας. Επιστρατεύτηκαν λοιπόν, η γνώση του γιατρού και η ευλογία των ιερειών, δίνοντας στους ανθρώπους προστασία από την αρρώστια προκειμένου, να αγωνιστούν. Έτσι κι έγινε…
Οι δοκιμασίες οργανώθηκαν, τελέσθηκαν και η βασιλεία άλλαξε χέρια. Ικανότερος του τρίμερου αγώνα ανακηρύχτηκε ο οίκος “Άστα Βράστα”, αναλαμβάνοντας την εξουσία για τα επόμενα 100 έτη, κατοχυρώνοντας έτσι τον 20αιώνα με το όνομά τους. Μολονότι, επωμίστηκαν όλα αυτά τα δεινά όχι μόνο εκείνοι, αλλά ολόκληρη η ήπειρος του Μυλοποτάμου, δεν τόλμησαν να αμφισβητήσουν ξανά τον χρησμό. Με αυτόν τον τρόπο, οργάνωσαν με την σειρά τους τις διαδικασίες στα τέλη του αιώνα για την επόμενη διαδοχή.
21ος αιώνας πλέον στην ήπειρο του Μυλοποτάμου…
Νικηφόρος οίκος των προηγούμενων τρίμερων δοκιμασιών ανεδείχθησαν οι Τρέχα Γύρευε. Ένας οίκος με μακραίωνη ιστορία 3 ολόκληρων θητειών, με την τωρινή να αποτελεί την 4η. Με την ολοκλήρωση της διεξαγωγής και την ερχόμενη νίκη, σύσσωμος ο οίκος ανέδειξε τον βασιλιά τους. Πρόσωπο αγαπητό από όλους, ικανό να διοικήσει ολόκληρη την ήπειρο. Η κρίση του λαού δεν αποδείχθηκε λανθασμένη. Για σχεδόν πάνω από 60 έτη βασίλεψε με πίστη και αφοσίωση, καταφέρνοντας σπουδαία πράγματα για τον τόπο του. Ύστερα όμως από αρκετά χρόνια στην ζωή, υπέκυψε στον αιώνιο ύπνο. Τον βασιλιά διαδέχθηκε ο αμέσως επόμενος κατά σειρά για την διαδοχή, ανιψιός του, Ζαχάριος ο Α’. Ο Ζαχάριος ανέλαβε σε πολύ μικρή ηλικία, με την βασιλική αυλή να είναι δίπλα του και να τον συμβουλεύει. Έπειτα από μερικά χρόνια της ενηλικίωσής του, άρχισε να παίρνει μόνος του αποφάσεις. Φιλόδοξος πλέον, με ένα μεγάλο όραμα για τον τόπο του. Αν και μεγαλωμένος στο βασιλικό περιβάλλον, έχοντας λάβει την απαραίτητη εκπαίδευση για να διοικήσει, διατηρούσε μια νεανική παρορμητικότητα. Ωστόσο, είχε την έμφυτη ικανότητα να εκπλήσσει με τις έξυπνες και τολμηρές του αποφάσεις.
